LOVE is notonly made for LOVErs, its also for friends who LOVE each other better than LOVErs .....................HAPPY VALENTINE ................................N 

نگو بار گران بودیم و رفتیم                    نگو نا مهربان بودیم و رفتیم

آخه اینا دلیل محکمی نیست                بگو با دیگران بودیم و رفتیم

        LOVE

همه را می شنوم 

                            می بینم

من به این جمله نمی اندیشم

                                       به تو می اندیشم

                                                               ای سراپا همه خوبی

                                                                                          تک و تنها به تو می اندیشم

همه وقت

              همه جا

                          من به هر حال که باشم به تو می اندیشم

                                                                                   تو بدان این را  تنها تو بدان

                                                                                                                       تو بیا

تو بمان با من  تنها تو بمان

                                  جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب

                                                                                 من فدای تو به جای همه گلها تو بخند

اینک این من که به پای تو در افتادم باز

                                               ریسمانی کن از آن موی دراز

                                                                                             تو بگیر

                                                                                             تو ببند

                                                                                                           فریدون مشیری

چرا وقتی که آدم تنها میشه
غم و غصه اش قد یک دنیا میشه
میره یک گوشه پنهون میشینه
اونجا رو مثل یه زندون میبینه

غم تنهایی اسیرت میکنه
تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

وقتی که تنها میشم اشک تو چشام پر میزنه
غم میاد یواش یواش خونه دل در میزنه
یاد اون شب ها می افتم زیر مهتاب بهار
توی جنگل لب چشمه می نشستیم من و یار
غم تنهایی اسیرت میکنه
تا بخوای بجنبی پیرت می کنه

میگن این دنیا دیگه مثل قدیما نمی شه
دل این آدما و زشته و دیگه زیبا نمی شه
اون بالا باد داره زاغه ابرا رو چوب میزنه
اشک این ابرا زیاده
ولی دریا نمیشه
غم تنهایی اسیرت میکنه
تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

فریدون فروغی

            

دنيا را بد ساخته اند ...
کسي را که دوست داري ، تو را دوست نمي دارد ...
کسي که تورا دوست دارد ، تو دوستش نمي داري ...
اما کسي که تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد ...
به رسم و آئين هرگز به هم نمي رسند ...
و اين رنج است .

..
دکتر علی شریعتی

                              

 

Our love is like a rose,
......plenty of moments soft as pedals
som moments as sharp as thorns,
.............but the difference between them
..  .is that our love will never diE 

                                              

دوست داشتن تمثيلی از نفس کشيدن من است، سزاواری من در زندگی، شايستگی‌ام در بودن! ... اگر سزا بود چنان در آغوش‌ می‌فشردم که يکی گرديم، و در آن پيکر، نه من دلتنگ می‌شدم، نه او می‌گريخت

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

    omid varam khosheto0n o0made bashe

                                           nazar yadto0n nare

 

آنگاه كه نيلوفرهاي بركه وفا پرپر شدند

فریدون فروغی

مریم حیدرزاده

من میگم بهم نگاه کن 
تو میگی که جون فدا کن
من میگم چشات قشنگه
 تو میگی دنیا دو رنگه
من میگم چه قدر تو ماهی
تو میگی اول راهی
من میگم بمون همیشه
تو میگی ببین نمیشه
من می گم خیلی غریبم
تو میگی نده فریبم
من میگم خوابت رو دیدم
تو میگی دیگه بریدم
من می گم هدف وصاله
تو ولی میگی محاله
 من میگم یه عمره سوختم
 تو میگی قلبم رو دوختم
من میگم چشمات و وا کن
تو میگی من و رها کن
من میگم خیلی دیوونم
تو میگی آره می دونم
من میگم دلم شکسته ست
تو میگی خوب میشه خسته ست
من میگم بشین کنارم
تو میگی دوستت ندارم
من میگم بهم نظر کن
تو ولی میگی سفر کن
من میگم واسم دعا کن
تو میگی نذر رضا کن
من میگم قلبم رو نشکن
تو میگی من می شکنم من ؟
من میگم واست می میرم
تو میگی نمی پذیرم
من میگم شدم فراموش؟
تو میگی نه ، رفتم از هوش
من میگم که رفتم از یاد ؟
تو میگی نه مرده فرهاد
من میگم باز شدی حیروون ؟
تو میگی بیچاره مجنون
من میگم ازم بریدی ؟
تو می پرسی نا امیدی ؟
من میگم واسم عزیزی
تو میگی زبون میریزی؟
من میگم تو خیلی نازی
تو میگی غرق نیازی
من میگم دلم رو بردی
 تو میگی به من سپردی ؟
من میگم کردم تعجب
تو میگی دیگه بگو خب
من میگم تنهایی سخته
تو میگی این دست بخته
من میگم دل تو رفته
تو میگی هفت روزه هفته
من میگم راه تو دوره
تو میگی چاره عبوره
من میگم می خوام بشم گم
تو میگی حرفای مردم ؟
من میگم نگذری ساده ؟
تو میگی آدم زیاده
من میگم دل به تو بستن ؟
تو میگی اینقده هستن
من میگم تنهام میذاری ؟
تو میگی طاقت نداری ؟
من میگم خدا به همرات
تو میگی چه تلخه حرفات
من میگم اهل بهشتی
تو میگی چه سرنوشتی
من میگم تو بی گناهی
تو میگی چه اشتباهی
من میگم که غرق دردم
تو میگی می خوام بگردم
من میگم چیزی می خواستی ؟
تو میگی تشنمه راستی
من میگم از غم آبه
تو میگی دلم کبابه
من می گم برو کنارش
تو میگی رفت پیش یارش
من میگم با تو چیکار کرد ؟
تو میگی کشت و فرار کرد
من میگم چیزی گذاشته ؟
تو میگی دو خط نوشته
من میگم بختش سیاهه
تو میگی اون بی گناهه
 من میگم رفته که حالا
تو می گی مونده خیالا
من میگم می آد یه روزی
تو میگی داری می سوزی
من میگم رنگت چه زرده
تو می پرسی بر میگرده ؟
من میگم بیاد الهی
تو میگی که خیلی ماهی
من میگم ماهت سفر کرد
تو میگی تو رو خبر کرد ؟
من میگم هر کی با ماهش
تو میگی بار گناهش؟
من میگم تو بی وفایی
تو میگی بریم  یه جایی
من میگم دلم اسیره
تو میگی نه خیلی دیره
من میگم خدا بزرگه
تو میگی زندگی گرگه
من میگم عاشق پرنده ست
تو میگی معشوق برنده ست
من میگم به روزها شک کن
تو میگی بهم کمک کن
من میگم خدانگهدار
تو میگی تا چی بخواد یار
من میگم که تا قیامت
برو زیبا به سلامت
پشت تو آب نمی ریزم
که نروندت عزیزم        

مریم حیدر زاده

خیلی سخته چیزی رو که تا دیشب بود یادگاری

ولی تا رسیدی اونجا ببینی روز شد دوباره 

تا قیامت

من میگم بهم نگاه کن 
تو میگی که جون فدا کن
 من میگم چشمات قشنگه
تو میگی دنیا دو رنگه
من میگم دلم اسیره
 تو میگی که خیلی دیره
من میگم چشمات و وکن
تو میگی من و رها کن
من میگم قلبم رو نشکن
تو میگی من می شکنم من ؟
من میگم دلم رو بردی
تو میگی به من سپردی ؟
 من میگم دلم شکسته است
تو میگی خوب میشه خسته است
من میگم بمون همیشه
تو میگی ببین نمی شه
من میگم تنهام می ذاری
تو میگی طاقت نداری
من میگم تنهایی سخته
تو میگی این دست بخته
من میگم خدا به همرات
 تو میگی چه تلخه حرفات
من میگم  که تا قیامت
برو زیبا به سلامت
من میگم خدا به همرات
تو میگی چه تلخه حرفات
من میگم که تا قیامت
برو زیبا به سلامت

مریم حیدر زاده

عطر زرد گل ياس رو نمي خوام

نمره ي بيست كلاسو نمي خوام

من فقط واسه چش تو جون مي دم

عاشقاي بي حواسو نمي خوام

من تو رو مي خوام اونارو نمي خوام

نفسم تويي هوارو نمي خوام

عشق رو نقطه ي جوشو نمي خوام

دوره گرد گل فروشو نمي خوام

اوني كه چشاش به رنگ عسله

مجنون خونه به دوشو نمي خوام

من تو رو مي خوام اونارو نمي خوام

نفسم تويي هوارو نمي خوام

من كسي با قد رعنا نمي خوام

چشاي درشت و گيرا نمي خوام

دوس دارم قايق سواري رو ، ولي

جز تو از هيچ كسي دريا نمي خوام

من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

نفسم تويي هوارو نمي خوام

موهاي خيلي پريشون نمي خوام

آدم زيادي مجنون نمي خوام

مي دوني چشم منو گرفتي و

جز تو هيچي از خدامون نمي خوام

من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

نفسم تويي هوا رو نمي خوام

چشم شرقي سياهو نمي خوام

صورتاي مثل ماهو نمي خوام

آخه وقتي تو تو فكر من باشي

حق دارم بگم گناهو نمي خوام

من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

نفسم تويي هوا رو نمي خوام

حرفاي نقره اي رنگ رو نمي خوام

او دو تا چشم قشنگو نمي خوام

حتي اون كه بلده شكار كنه

صاحب تير و تفنگو نمي خوام

من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

نفسم تويي هوا رو نمي خوام

شعراي ساده و تازه نمي خوام

اونكه مي گه اهل سازه نمي خوام

من دلم مي خواد تو رو داشته باشم

واسه ي اينم اجازه نمي خوام

من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

نفسم تويي هوا رو نمي خوام

سفر دور جهانو نمي خوام

رنگاي رنگين كمانو نمي خوام

لحظه و ساعت عمر من تويي

تو كه نيستي من زمانو نمي خوام

من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

نفسم تويي هوا رو نمي خوام

فالاي جور واجور رو نمي خوام

نامه هاي راه دور و نمي خوام

واسه چي برم ستاره بچينم

ماه من تويي كه نور و نمي خوام

من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

نفسم تويي هوا رو نمي خوام

آذر و خرداد و تير نمي خوام

آدماي سر به زير نمي خوام

من خودم تو چشم تو زندونيم

حق دارم بگم ، اسيرو نمي خوام

من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

نفسم تويي هوا رو نمي خوام

حرف خيلي عاشقونه نمي خوام

دل رسوا و ديوونه نمي خوام

يا تو ، يا هيچكس ديگه به خدا

خدا هم خودش مي دونه ،‌نمي خوام

خرداد و اردي بهشت و نمي خوام

بي تو من اين سرنوشتو نمي خوام

يكي پرسيد اگه آخرش نشه

حتي اين خيال زشتو نمي خوام

من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

نفسم تويي هوا رو نمي خوام

بي تو چيزي از اين عالم نمي خوام

تو فرشته اي من آدم نمي خوام

مي دوني خيلي زيادي واسه من

هميشه عادتمه ،‌كم نمي خوام

من تو رو مي خوام اونا رو نمي خوام

نفسم تويي هوا رو نمي خوام

من و باش شعر و نوشتم واسه كي

تويي كه گفتي شما رو نمي خوام

مریم حیدر زاده

روزای خیلی طلایی یادته؟

روزای خیلی طلایی یادته؟ روز ترس از جدایی، یادته؟

روز تمرین اشاره یادته؟ شب چیدن ستاره یادته؟

شعرای کتاب درسی یادته؟ یادته گفتی می ترسی ،یادته؟

عکسمون تو قاب عکس و ، یادته؟ بله بدون مکث و یادته؟



دستمون تو دست هم بود یادته؟ غصه هامون کم کم بود، یادته؟

چشم نازت مال من بود یادته؟ دیدن من غدغن بود یادته؟

روزگار قهر و آشتی یادته؟ هیج کس و جز من نداشتی ، یادته؟



رویاهای آسمونی ،یادته؟ قول دادی پیشم بمونی، یادته؟

روزای بی غم و غصه یادته؟ ببینم اول قصه یادته؟



عصر ابراز علاقه یادته؟ خبر خوش کلاغه ،یادته

دست گرمت تو زمستون یادته؟ شونه من زیر بارون یادته؟

واسه خنده اجازه یادته؟ اونا که می گفتی رازه ؛ یادته؟





یادته فال های حافظ تو حیاط ؟ یادته قسم جون شاخه نبات؟

گل سرخا رو نچیدیم یادته؟ یه روزی هم و ندیدیم ؛ یادته؟

حرفامون سر صداقت یادته؟ تو ، تو مجازات خیانت ، یادته؟

پنهونی سر قرارا ، یادته؟ تأخیرات توی بهارا یادته؟

گوش ندادیم به نصیحت، یادته؟ گشتنت دنبال فرصت یادته؟

دستات و میخوام بگیرم یادته؟ راستی تو ، بی تو می میرم یادته؟





دونه دادن به کبوتر یادته؟ خاطرات توی دفتر یادته؟

فال با نیت رسیدن یادته؟ طعم قهوه رو چشیدن یادته؟

واسه فال قهوه رو خوردن یادته؟ روزی صد بار بی تو مردن ، یادته؟

یادته دعا، یادته دعای زیر طاقیا ؟ کنار بوته های عقاقیا ؟

زیر اون درخت گیلاس، یادته؟ با دوتا شاخه گل یاس؛ یادته؟

یادته گفتن راز ،به قاصدک ؟ یادته، چه قدر به هم گفتیم، کمک ؟

فکر بودن توی قایق یادته؟ تو به من گفتی شقایق، یادته؟

پیش هم بودیم نذاشتن، یادته؟ اونا ما رو دوست نداشتن ،یادته؟

نامه بدون امضاء یادته؟ اسم مستعار رویا ، یادته؟

طرح اون انگشتر من یادته؟ پاسخ مختصر من یادته؟

فال حافظ شب یلدا ، یادته؟ اسمم و گذاشتی شیدا یادته؟

چیزی خواستیم از خدامون یادته؟ مستجاب نشد دعامون، یادته؟

چشمون زدن حسودا یادته؟ چشامون شد مثل رودا ، یادته؟

گفتی ما باید جداشیم یادته؟

گفتی ما باید جداشیم یادته؟ گفتی باید بی وفاشیم ، یادته؟

یه دفه ازم بریدی ؛ یادته؟ خط رو اسم من کشیدی ؛یادته؟

گفتی عشق تو هوس بود یادته؟ گفتی خوب بود ولی، بس بود یادته؟

حلقه من دست تو دیدم؛ یادته؟

حلقه من دست تو دیدم یادته؟ کلی سرزنش شنیدم ؛ یادته؟

چشم من به چشمت افتاد یادته؟کاری که دست دلم داد ؛ یادته؟







حالا اومدم، همون جا وایسادم؛

حالا اومدم همون جا وایسادم که تقاضای تو رو جواب دادم

دراوردم از دسم انگشتر و، جا گذاشتمش همونجا ، دفتر و

اما قول دادم به قلبم و خدا، دیگه دل ندم به عشق آدما

حیف شعری که نوشتم یادته ؛ شعر من بدم باشه، زیادته، حیف شعری که نوشتم یادته

شعر من بده ولی، زیادته

...

مریم حیدر زاده

شانه خالی کردن دنیای ما از بارهاست مرگ شکل دیگری از خواب ناهنجارهاست شهرها بی عشق ، مثل گورهای جمعی اند خانه ها تابوت های سردی از دیوارهاست صحبت از اصحاب کهف و خواب چندین ساله نیست نقل خواب دیگری در عالم بیدارهاست فرق انسان نخستین و کنونی چیست؟ جز اینکه تنها « خانه ها » اکنون به جای « غارهاست »! حاصل هر لحظه نفرت کِشتن و برداشتن حسرت فرسودن یک عمر در انبارهاست ما تمام عمر پای زندگی مان سوختیم له شدن هم سرنوشت تلخ ته سیگارهاست . . .

 

 

 

من به ياد تو چه شبها که تا صبح گريه نکردم

تو ميگي فايده نداره من ديگه بر نميگردم

من به خاطرت با اشکام پلي از رودخونه ساختم

تو ميگي برو دلم رو به کس ديگه اي باختم

حالا هر گوشه ي اين شهر از تو يک خاطره دارم

بي تو اين گوشه ميشينم سر رو زانوام ميذارم

حالا اين اتاق خالي تورو ياد من مياره

بي تو زندگي با مردن واسه من فرقي نداره

تو بگو که من چه کردم که ديگه دست تو سرده؟

کاشکي بودي و مي ديدي عشق تو با من چه کرده...

 

 

 

 

 

 

مي خواهم و مي خواستمت، تا نفسم بود
مي سوختم از حسرت و عشق تو بسم بود.

عشق تو بسم بود، كه اين شعله ي بيدار
روشنگر شب هاي بلند قفسم بود.

آن بخت گريزنده دمي آمد و بگذشت
غم بود، كه پيوسته نفس در نفسم بود.

دست من و آغوش تو، هيهات، كه يك عمر
تنها نفسي با تو نشستن هوسم بود.

بالله، كه به جز ياد تو، گر هيچ كسم هست
حاشا، كه به جز عشق تو، گر هيچ كسم بود.

سيماي مسيحايي اندوه تو، اي عشق
در غربت اين مهلكه فريادرسم بود.

لب بسته و پر سوخته، از كوي تو رفتم
رفتم، به خدا گر هوسم بود، بسم بود

--------------------------------------------------------------------------------

ترسم آخر در کنارم خسته وآزرده گردی با همه خوبی و پاکی در خزان پژمرده گردی ميروم تا نشنوم آواز باران دو چشمت ميروم چون می هراسم شعله ايی افسرده گردی ای که در خوبی و پاکی چلچراغ آسمانی قلب سردم را چه بی حاصل به سويت ميکشانی قصه تلخ مرا کاش از نگاهم خوانده بودی من گنهکارم تو خوب و مهربانی

غصه نخور مسافر اینجا ما هم غریبیم                     از دیدن نور ماه یه عمره بی نصیبیم

 فرقی نداره بی تو بهار مون با پاییز                         نمی بینی که شعرام همه شدن غم انگیز

غصه نخور مسافر اونجا هوا که بد نیست                  اینجا ولی آسمون باریدنم بلد نیست

غصه نخور مسافر فدای قلب تنگت                          فدای برق ناز اون چشمای قشنگت

غصه نخور مسافر تلخه هوای دوری                         من که خودم می دونم که تو چقدر صبوری

غصه نخور مسافر بازم می ای به زودی                    ما رو بگو چه کردیم از وقتی تو نبودی

غصه نخور مسافر غصه اثر نداره                              ز دل تو می دونم هیچ کس خبر نداره

غصه نخور مسافر رفتیم تو ماه اسفند                      بهار تو بر می گردی چیزی نمنونده بخند

غصه نخور مسافر تولد دوباره                                  غصه نخور مسافر غصه نخور ستاره

غصه نخور مسافر غصه کار گلا نیس                        سفر یه امتحانه به جون تو بلا نیس

غصه نخور مسافر تو خود آسمونی                          در آرزوی روزی که بیای و بمونی

مریم حیدرزاده

خسته

... خـسـتـه ام از اين همه تظاهر ايستادگي

توی ایستگاه استجابت دعا منتظر نشسته بود

منتظر٬ ولی دعای او دیر کرده بود

او خبر نداشت که دعای کوچکش توی چار راه آسمون پشت یک چراغ قرمز شلوغ ...

او نشست و باز هم نشست

روزها یکی یکی از کنار او گذشت

روی هیچ چیز و هیچ جا از دعای او اثر نبود

هیچ کس از مسیر رفت و آمد دعای او با خبر نبود

با خودش فکر کرد پس دعای من کجاست ؟

او چرا نمی رسد ؟

شاید این دعا راه را اشتباه رفته است !

پس بلند شد رفت تا به آن دعاراه را نشان دهد

رفت تا که پیش از آمدن برای او دست دوستی تکان دهد

رفت پس چراغ چار راه آسمان سبز شد

رفت و با صدای رفتنش کوچه های خاکی زمین٬ جاده های کهکشان سبز شد

او از این طرف٬ دعا از آن طرف

در میان راه با هم آن دو رو به رو شدند

دست توی دست هم گذاشتند از صمیم قلب گرم گفت و گو شدند

وای که چقدر حرف داشتند

برف ها کم کم آب می شود

شب ذره ذره آفتاب می شود

و دعای هر کسی رفته رفته توی راه مستجاب می شود

                                                                                                                                               عرفان نظر آهاری

دلم باز امشب گرفته

بیا تا کمی با تو صحبت کنم

بیا تا دل کوچکم را

خدایا فقط با تو قسمت کنم

خدایا !

بیا پشت آن پنجره                                                        

که وا می شود رو بسوی دلم

بیا پرده ها را کناری بزن

که نورت بتابد به روی دلم

خدایا !

کمک کن که من نردبانی بسازم

و با آن بیایم به شهر فرشته

همان شهر دوری که بر سر در آن

کسی اسم رمز شما را نوشته

خدایا !

کمک کن که پروانه ی شعر من جان بگیرد

کمی هم به فکر دلم باش . . . . . مبادا بمیرد

خدایا !

دلم را که هر شب نفس می کشد در هوایت

اگر چه شکسته

شبی می فرستم برایت

                                                                                                                                                 عرفان نظر آهاری 

سایه ی تاریک یک نیلوفر                                                                

روی همه این ویرانه فرو افتاده بود

کدامین باد بی پروا

دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد ؟

در پس درهای شیشه ای رویا ها

در مرداب بی ته آیینه ها

هر جا که من گوشه ای از خودم را مرده بودم

یک نیلوفر روییده بود

گویی او لحظه لحظه در تهی من می ریخت

و من در صدای شکفتن او

لحظه لحظه خودم را می مردم

بام ایوان فرو می ریزد

و ساقه نیلوفر بر گرد همه ستون ها می پیچد

کدامین باد بی پروا

دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد ؟

نیلوفر رویید

ساقه اش از ته خواب شفافم سر کشید

من به رویا بودم

سیلاب بیداری رسید

چشمانم را در ویرانه خوابم گشودم

نیلوفر به همه زندگی ام پیچیده بود

در رگهایش من بودم که می دویدم

هستی اش در من ریشه داشت

همه من بود

کدامین باد بی پروا

دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد ؟

                                                                                                                                             سهراب سپهری

قایقی خواهم ساخت                 

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از این خاک غریب

که در آن هیچ کس نیست که در بیشه ی عشق

قهرمان را بیدار کند .

قایق از تور تهی

و دل از آرزوی مروارید ،

هم چنان خواهم راند

نه به آبی ها دل خواهم بست

نه به دریا ـ پریانی که سر از آب به در می آرند

و در آن تابش تنهایی ماهی گیران

می فشانند فسون از سر گیسوهاشان 

هم چنان خواهم راند

پشت دریاها شهری است

که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است

بام ها جای کبوتر هایی است

که به فواره ی هوش بشری می نگرد

دست هر کودک ده ساله ی شهر، شاخه ی معرفتی است

مردم شهر به یک چینه چنان می نگرد

که به یک شعله، به یک خواب لطیف

خاک، موسیقی احساس تو را می شنود

و صدای پر مرغان اساطیر می آید در باد

پشت دریاها شهری است

که در آن وسعت خورشید به اندازه ی چشمان سحر خیزان است

شاعران وارث آب و خرد و روشنی ابد .

                                                                                       پشت دریا ها شهری است

                                                                                       قایقی باید ساخت

                                                                                                   سهراب سپهری

                      دارم                    دارم                    برخوردهای

                                        شبی                    بفهمی                       سرد

                                                        عاشق                     درد                          را

                                                                           شوی                   را                           . . .

می رسد روزی که بر من لحظه ها را سر کنی

                                        می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی

می رسد روزی که شب ها در کنار عکس من

                                            نامه های کهنه ام را مو به مو از بر کنی

کسی رو که دوستش داری نتونی بهش بگی که دوستش داری و چقدر بده که کسی که تو رو دوست داشته باشه و اینو نتونه بهت بگه .

                                                   چقدر سخته

دلت بخواد سر تو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آواز غرورش همه وجودت له شده .

                                                    چقدر سخته

تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش هیچ چیزی بجز سلام نتونی بگی . 

                                                    چقدر سخته

وقتی که پشتت بهشه دونه های اشک ،گونه هاتو خیس کنه اما مجبور بشی بخندی تا نفهمه که هنوز دوسش داری .

                                                    چقدر سخته

گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار خودتو بشکنی و اونوقت آروم زیر لب بگی

                                                   گل من

                                                باغچه ی نو مبارک

در را گشودم روی او دیدم غم است در می زند

ای دوستان بی وفا از غم بیاموزید وفا غم با همه بیگانگی هر شب به ما سر میزند .

                                  ***************************

خدایا ! گر تو درد عاشقی را می کشیدی

تو هم زهر جدایی را به تلخی می چشیدی

اگر چون من به درد آرزوها می رسیدی

پشیمان می شدی از اینکه عشق را آفریدی

من هم زیر آن نوشتم باید صبر کند .

برای بار دوم که از آنجا گذر کردم زیر نوشته ی من کسی نوشته بود اگر صبر صبر نداشته

باشد چه کند من هم با بی حوصلگی نوشتم بمیرد بهتر است

برای بار سوم که از آنجا عبور کردم انتظار داشتم زیر نوشته ی من نوشته ای باشداما زیر تخته

 سنگ جوانی را مرده یافتم .

با من بمان تا گرمی دستانمان تداوم لبخند را به بیکران پیوند دهد.

با من بمان تا عشقت تنها نوازنده ی چنگ دلم باشد. بودنم را در بودنت تکرار می کنم.

حس زندگی با تو سفید است. آسمان با تو آبی می ماند.

با من بمان تا عاشقانه هایم عاشقانه بمانند.

با من بمان ...

                                                                *   *   *   *   *   *   *   *   *   *   *   *   *

وقتی واقعیت ها آدم را فریب می دهند چه کار می شود کرد ؟

روزگاریست که حقیقت هم لباسی از دروغ بر تن کرده است و راست راست توی خیابان راه

می رود. عشق نشسته است کنار خیابان کلایی کشیده است بر سر و دارد گدایی می کند و

مرگ در قالب دخترکی زیبادارد گل های رز زرد می فروشد. 

                                                                 *   *   *   *   *   *   *   *   *   *   *   *   *

گفتمش آغاز درد عشق چیست ؟

گفت آغازش سراسر بندگیست.

گفتمش پایان آن را هم بگو ؟

گفت پایانش همه شرمندگیست.

گفتمش درمان دردم را بگو ؟

گفت در مانی ندارد  بی دواست.

گفتمش یک اندکی تسکین

گفت تسکینش همه سوز و فناست.

جستجوی یافتنت به درگاه پروردگارم دعا می کنم که خدایا پس کی او را خواهم دید . چگونه فراموش کنم

 تو را که همزمان با تولدت همه کس را در قلبم فراموش کرده ام . دستم را به تو می دهم، قلبم را به تو

می دهم و شانه هایم را به تو می بخشم و وجودم را که نپرس. دیگر تمام آدم ها برایم معنایی ندارند و

همه ی خاطرات سردند و قلبم برای تو دلتنگی می کند ... !

                   ***       ***      ***       ***      ***      ***      ***      ***

امروز باز این من بودم که در ضربان یک لحظه دیدنت ایستادم و در آتش غرور سرخی نگاهت سوختم و تو مثل هر بار دیگر اضطراب ندیدن را در چشمان بی قرارم دیدی. حسرت رفتنت را از سکوت نگاهم شنیدی و رفتی این بار تلخ تر از هر بار  می دانی ؟

آتش نگاهت هنوز دیدگانم را می سوزاند و اشک مرهمی نیست بر آتش دل  با این همه دل به این خوش می کنم که عطر آبی نفسهایت در میان خالی اندوهناک این شهر پراکنده است

چگونه التماست کنم که بمانی و حجم انبوه تنهاییم را سیراب کنی ؟

همه بدانند به آنچه می خواستم نرسیدم، چشمایم را نبندید تا همه بدانند که چشم به راه بودم، به

معشوقه بی وفایم بگویید : اگرچه بی وفا بودی با بر پا کردن مجلس عزایم می توانی به عهد خود وفا

کنی. قالبی از یخ روی قبرم بگذارید تا به جای معشوقم برای من گریه کند، اسمم را بر روی قبرم ننویسید

 چون می خواهم برای همیشه به دست فراموشی سپرده شوم .../؟

               * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * * 

دوست داشتن همیشه گفتن نیست

                                                    گاه سکوت است، گاه نگاه و گاه انتظار

               * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * * *  * *

فراموش کن چیزی رو که نمی تونی بدستش بیاری

بدست بیار چیزی رو که نمی تونی فراموش کنی

               * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  * *  *

نه کسی حال مرا می پرسد، نه کسی درد مرا می داند، همه با خنده زمن می گذرند، حرفای منو دل

بسیار است که نگفتن بهترین درمان است .

                                                              ***

خواستم که دردو دل کنم با ابرای تو آسمون               باد اومد ابرارو برد تو شهر از ما بهترون

                                                               ***

خیلی دلم گرفته بود رفتم پیشه ستاره ها             اشکامو پاک کردم و بعد داد زدم ای آتیش پاره ها

                                                               ***

گفتم تو این هفت آسمون کدومتون مال منین           جواب بدین اگه میشه فقط یه چشمک بزنین

                                                              ***

از پشت کوه خورشید خانم ستاره ها رو کرد نشون    یکی یکی خاموش شدند به هیچ کدوم نداد امون

                                                               ***

دلم می خواست با ناله هام خورشیدو آبش بکنم     حتی یه لحظه هم نذاشت نگاه تو چشماش بکنم

                                                               ***

با التماس به آسمون گفتم تو یکی با من بمون        از تو چشمای خسته ام تموم درد امو بخون

                                                               ***

                              خواستم که درد و دل کنم حرفای تو دل زندونی شد

                                  اشکم هنوز نریخته بود که آسمون بارونی شد